தமிழகத்தில் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர் ஆக வேண்டும் எனத் துடிப்பவர்களுக்கு ஒரு நல்ல செய்தி வந்திருக்கிறது. ஆசிரியர் தகுதித் தேர்வான ‘டெட்’ (TET) தேர்ச்சிக்கான மதிப்பெண்கள் கணிசமாகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளன. மொத்தமுள்ள 150 மதிப்பெண்களில், பொதுப்பிரிவினர் வழக்கம் போல 90 (60%) எடுக்க வேண்டும். ஆனால் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (BC), மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர் (MBC), ஆதிதிராவிடர், பழங்குடியினர் மற்றும் பொருளாதார ரீதியாக பின்தங்கிய பிரிவினருக்கான தேர்ச்சி இலக்கு இப்போது வெறும் 75 மதிப்பெண்கள் (50%) தான். இதற்கு முன் இது 82.5 ஆக இருந்தது. கொஞ்சம் நெருக்கத்தில் வேலை வாய்ப்பைத் தவறவிட்ட பலருக்கும் இது ஒரு பெரிய ரிலீஃப். இனி ஆசிரியர் பணிக்கான முதல் படியை ஏறுவது சுலபம் தான்.

மாறிவரும் வகுப்பறை இலக்கணம்

இப்படித் தேர்வு எழுதி பாஸ் செய்துவிட்டு, பள்ளிகளுக்குள் நுழையும் புதிய ஆசிரியர்களை வரவேற்கப் போவது பழைய கரும்பலகையும் சாக்பீஸும் மட்டுமல்ல. கல்வி கற்பிக்கும் முறையே இன்று மெல்ல மெல்ல செயற்கை நுண்ணறிவின் (AI) கைக்குள் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு காலத்தில், ‘ஒரு ஆசிரியர், ஒரே பாடம், அனைவருக்கும் ஒரே வேகம்’ என்பதுதான் வகுப்பறையின் எழுதப்படாத விதியாக இருந்தது. ஆனால் எதார்த்தத்தில் எல்லா மாணவர்களும் ஒரே மாதிரி படிப்பதில்லை. சிலர் சடக்கெனப் புரிந்துகொள்வார்கள், சிலருக்குக் கொஞ்சம் கூடுதல் நேரம் தேவைப்படும். இந்த இடைவெளியைத்தான் ஏ.ஐ இப்போது நிரப்பத் தொடங்கியுள்ளது. ஒரு மாணவன் எங்கே சறுக்குகிறான், எப்போது அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகத் தயாராக இருக்கிறான் என்பதைத் துல்லியமாகக் கணித்து, ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்றவாறு பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கும் வேலைகள் தொடங்கிவிட்டன.

பயிற்றுவிப்பாளரில் இருந்து வழிகாட்டியாக…

விடைத்தாள்களைத் திருத்துவது, மாணவர்களின் முன்னேற்றத்தைக் கண்காணிப்பது போன்ற ரெகுலரான வேலைகளை ஏ.ஐ பார்த்துக்கொள்வதால், ஆசிரியர்களின் வேலைப் பளு குறைகிறது. அப்படியானால் ஆசிரியர்களுக்கு வேலையில்லையா என நினைக்க வேண்டாம்; இங்குதான் அவர்களின் பங்கு இன்னும் முக்கியமாகிறது. இனி அவர்கள் வெறும் பாடத்தை மனப்பாடம் செய்ய வைக்கும் எந்திரங்கள் இல்லை; மாறாக மாணவர்களைச் சிந்திக்க வைக்கும் வழிகாட்டிகளாக (Mentors) மாறுகிறார்கள். மாணவர்களின் தன்னம்பிக்கை, அவர்களின் மனநிலை ஆகியவற்றைச் சீராக்கும் ஒரு மனிதத் தொடர்பு கல்விக்கு மிக அவசியம். சரியான நேரத்தில் ஃபீட்பேக் கொடுப்பது, படிக்கச் சிரமப்படும் மாணவனை அரவணைப்பது என எல்லாவற்றிலும் ஏ.ஐ உதவினாலும், அதைப் பக்குவமாகக் கையாளுவது ஆசிரியர்களின் கைகளில்தான் இருக்கிறது.

மறுபக்கத்தின் சவால்களும் கேள்விகளும்

எல்லாம் நன்றாகத் தெரிந்தாலும், இதில் சில சிக்கல்களும் இல்லாமல் இல்லை. மாணவர்கள் சுயமாகச் சிந்திப்பதையே நிறுத்திவிட்டு, ஏ.ஐ-ஐ ஒரு ஷார்ட்கட்டாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கிவிடுவார்களோ என்ற நியாயமான பயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. மூளையைக் கசக்கிக் கேள்விகள் கேட்டுப் படிக்கும் உண்மையான கற்றல் அங்கே காணாமல் போகலாம். அதனால், ஏ.ஐ-ஐ எப்படிப் பயன்படுத்துவது எனச் சொல்லிக் கொடுப்பதை விட, அதை எவ்வளவு பொறுப்பாகக் கையாளுவது (AI literacy) என்ற புரிதலை மாணவர்களுக்கு ஏற்படுத்துவது மிக முக்கியம். நம்முடைய நோக்கம் வெறும் இயந்திரத்தனமாகப் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பவர்களை உருவாக்குவதல்ல, சுயமாகச் சிந்திக்கும் மனிதர்களை உருவாக்குவதுதான்.

இதுபோக, மாணவர்களின் டேட்டா எப்படிப் பயன்படுத்தப்படுகிறது? இந்த தொழில்நுட்பம் எல்லாரையும் சமமாகத்தான் பார்க்கிறதா? போன்ற தொழில்நுட்பம் தாண்டிய மனித அறம் சார்ந்த கேள்விகளும் எழுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை உள்ளே கொண்டுவரும் ஒவ்வொரு பள்ளியும் கட்டாயம் பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இவை.

மனிதத் தொடர்பும் ஏ.ஐ-யின் முழுமைத்தன்மையும்

கல்வி என்பது எப்போதுமே வெறும் தகவல்களை மூளைக்குள் திணிப்பது கிடையாது. அது மனிதர்களுடனான உரையாடல்கள், உறவுகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்களால் கட்டமைக்கப்படுவது. எந்தவொரு அதிநவீன ஏ.ஐ-யாலும் அந்த மனிதத் தொடர்பை, ஒரு ஆசிரியரின் பரிவை ஈடுசெய்ய முடியாது; அது அதற்கான வேலையும் இல்லை. ஆனால், அந்த அனுபவத்தை அது இன்னும் அழகாக்க முடியும். வகுப்பறைகளை அனைவருக்குமானதாக மாற்றுவது, மாணவர்களின் தனித்துவத்தைப் புரிந்துகொண்டு கற்பதற்கான சுதந்திரத்தைக் கொடுப்பது என ஏ.ஐ-ஐ நாம் சரியாகப் பயன்படுத்தும்போது, கல்வி இன்னும் அர்த்தமுள்ளதாக மாறுகிறது. டெட் தேர்வில் பாஸ் செய்துவிட்டு உள்ளே வரும் புதிய ஆசிரியர்கள், இந்த ஏ.ஐ துணையோடு ஒவ்வொரு மாணவனின் கற்பனைத் திறனையும் தன்னம்பிக்கையையும் மெருகேற்றத் தயாரானால், எதிர்கால வகுப்பறைகள் நிச்சயம் வேறு ரகமாக இருக்கும்.